حس استوار است و ايمان به خدا از نظر دين مبين اسلام يك اصل تقليدى و يا يك خصلت عاطفى نيست بلكه بر محكمترين دلايل استوار است كه اين ادلّه از هر دليلى قابل‌قبول‌تر و اصيلتر مىباشد . امام آگاه و بصير در اين بخش از دعا ، توجهى به عالم هستى و زندگى فرموده و ايمان عميق خود را نسبت به خداى متعال بر اين اساس استوار كرده ؛ به شب و روز نگريسته است كه بر يك مسير و جريان مرتّبى استوارند و ناخودآگاه پيوسته به راه خود ادامه مىدهند ؛ قرآن مجيد اين مسأله را در آيهء شريفه اعلان فرموده ، مىگويد : « لَا الشَّمْسُ يَنْبَغِي لَها أَنْ تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَ لَا اللَّيْلُ سابِقُ النَّهارِ وَ كُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ . » « 1 » « نه آفتاب را مىسزد كه ماه را دريابد و نه شب مىتواند بر روز سبقت گيرد و هر كدام در گردونى بخصوص رفت و آمد مىكنند . » ( 1 ) براستى كيست كه اين گردش را مرتب كرده و به وجود آورده و با اين دقت محير العقول تنظيم نموده است ؟ كه به اندازهء جوى بلكه به مقدار ثانيه‌اى از آن مقدار تنظيم يافته تجاوز نمىكند . . . البته كه او كسى جز خداوند بزرگ ، خداوند هستىبخش كس ديگرى نيست ! امام عليه السّلام در اين قسمت از دعايش فوايد زندگى را ، در حركت شب و روز ، براى انسان برشمرده و مىفرمايد ؛ خداوند متعال شب را آفريده تا وسيلهء استراحت از رنج و تلاش روزانه باشد و آن را لباس و پوششى براى بندگانش قرار داده تا آسايش و نيرو براى خود فراهم آورند اما روز را آفريد تا روشن و قابل ديدن باشد ، انسانها از فضل و كرم خدا برخوردار باشند و در طلب روزى و كسب معاش برآيند ؛ كشت و زرع كنند و يا به كار و تجارت بپردازند و به ديگر كارهايى كه راه

--> ( 1 ) سورهء يس / 41 .